Мактаби волонтёрӣ бо ҳамон миқёс ва ҳамон шавқу завқ (ё ҳатто бештар) кори худро идома медиҳад.
Наврӯз танҳо ҷашнест нест, ки дар он метавон аз фурсат истифода бурда, ба назди наздикон рафт, хӯроки болаззат хӯрд ва рақс кард. Наврӯз гӯё оғози давраи нав дар зиндагӣ ва «кушодани саҳифаи нав» аст. Замоне мебошад, ки инсон метавонад нияти деринаи худро амалӣ кунад — хоҳ тоза кардани хона бошад, хоҳ ҷаҳиш бо парашют. Шояд ин ба баҳори зебо, гарчанде серборон, вобаста бошад: ҳама ҷо сабзазор, гулҳо ва суруди парандагон… Бисёр одамон пешакӣ ба ин ҷашн омодагӣ мебинанд, зеро он баҳонаи хубест барои нав кардани хона, либос ва кор. Дар ин рӯзҳо ба одамони эҷодкор илҳом меояд. Масалан, устои асбобҳои мусиқӣ устод Масайн аз Андароб тамоми зимистон заҳмат кашид: чӯб тайёр кард, онро тар намуд, шакли асбобҳои ояндаро тарошид ва хушк кард, то баҳор асбобҳои наву дорои шаклу андозаи мураккабро пешниҳод намояд.
Ин қисса дар бораи он аст, ки чӣ гуна усто ва шогирдони вафодораш таблак ва рубобҳо сохтанд.
Инҳо чӯбҳои тут ва зардолу мебошанд, ки барои сохтани асбобҳо пешбинӣ шудаанд. Баъд аз онҳо бо қувваи зиёд шакли асбобҳоро метарошанд. Ҳоло усто Масайн бо писараш рубоби қадимаи Бадахшонро, ки Танбур ном дорад, метарошанд.
1 / 2Ҳангоме ки усто бо рубоб машғул аст, писараш ба сохтани таблак гузаштааст: онро тарошида, ба ду қисм ҷудо карда, миёнаашро канда ва ду қисми асбобро ба ҳам часпонда истодааст. Таблак аз чӯби тут сохта мешавад.
Акнун метавон ба сохтани туҳфаҳо оғоз кард. Шогирд қолаби асбоби ояндаро аз коғаз бурида, онро ҳамчун трафарет истифода мебарад. Шогирд шаклҳои қадимаи Бадахшонро истифода мекунад ё шаклҳои нав меофарад.
Сипас дар маводи омодашуда бо гузоштани қолаб нақшаи асбоби ояндаро мекашанд.
Таблак дар ҳамин ҷо рӯи миз истода, хушк мешавад.
Ҳангоме ки таблак ва танбур марҳилаи дигари коркардро интизоранд, усто бо шогирдон ба сохтани рубобчаҳои хурди туҳфагӣ оғоз карданд.
Рубобчаҳои хурди туҳфагӣ ҳамагӣ 25 намуд доранд ва аз солҳои 70-ум истифода мешаванд. Ҳамзамон яке аз шогирдон бо рубоби қадимаи Бадахшони Афғонистон кор мекунад.
Акнун кори нозуктар болои рубобчаҳои хурд дар пеш аст. Таблак ҳанӯз навбати худро интизор аст.
Дар ин вақт усто Масайн бо писараш аллакай ба рубоби Бадахшон пӯст кашида, қолаби асбоби навбатиро тарошидаанд.
Рубобҳои туҳфагӣ ба рубобҳои одӣ пурра монанданд.
Ҳамзамон «дар рафти кор» доира сохта шуд; ба он ва ба рубоби афғонӣ пӯсти гов кашиданд.
1 / 3Лаҳзаи деринтизор барои таблак фаро расид: зарбаҳои охирин анҷом ёфтанд ва он барои истифода тайёр аст.
Ба рубоби афғонӣ танҳо кашидани торҳо мондааст ва асбоб тайёр мешавад.
Аммо «ситораи мавсим» рубобе шуд, ки қолабаш дар охир тарошида шуда буд.
Рубоби ба шакли нишон ва бародари хурдтари он ороиши ҳақиқии ҷашни Наврӯз мебошанд.
Шояд хонанда чунин фикр кунад, ки сохтани асбобҳои мусиқӣ кори осон ва зуд аст, аммо ин тавр нест. Ин раванди душвори эҷодӣ буда, зиракӣ ва маҳорати зиёдро талаб мекунад.
Наврӯз танҳо фасле нест, ки дар он метавон зиндагиро аз нав оғоз кард; он ҷашнест, ки ба муносибати он метавон кори хубе анҷом дод — чизе, ки на танҳо чашм, балки рӯҳро низ гарм мекунад, чунон ки усто Масайн анҷом дод.